این روزها خدمتی با عنوان «اینترنت پرو» به بخشی از شهروندان عرضه می‌شود؛ سرویسی که گفته می‌شود هزینه‌ای نزدیک به ۲.۵ میلیون تومان برای کاربران در بر دارد. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا آنچه فروخته می‌شود واقعاً «اینترنت» است یا صرفاً دسترسی محدود و گزینشی به برخی پلتفرم‌ها؟

بر اساس تجربه و روایت برخی کاربران، سطح دسترسی در این سرویس برای همه یکسان نیست و بنا بر مرجع تأییدکننده یا نوع دسترسی تعریف‌شده، کاربران با شرایط متفاوتی روبه‌رو می‌شوند. مسئله قابل تأمل آنجاست که این تفاوت‌ها پیش از پرداخت هزینه، به‌طور شفاف برای متقاضیان توضیح داده نمی‌شود و کاربر تنها پس از فعال‌سازی متوجه می‌شود که بخش عمده‌ای از مبلغ پرداختی، عملاً صرف دسترسی به پیام‌رسانی مانند تلگرام شده است؛ در حالی که برای استفاده از بسیاری دیگر از پیام‌رسان‌ها، اپلیکیشن‌ها و خدمات اینترنتی همچنان نیاز به ابزارهای عبور از محدودیت وجود دارد.

اگر چنین تجربه‌ای برای کاربران رخ داده باشد، این پرسش جدی مطرح می‌شود که معیار تعیین سطح دسترسی چیست؟ چرا جزئیات دقیق خدمات، پیش از دریافت هزینه، به‌صورت شفاف در اختیار متقاضی قرار نمی‌گیرد؟ چگونه ممکن است کاربری پس از پرداخت مبلغی قابل توجه، تازه متوجه محدودیت‌های واقعی سرویس دریافتی شود؟

از سوی دیگر، مسئله مهم حقوق مصرف‌کننده نیز مطرح است. اگر سطح خدمات دریافتی با انتظار یا وعده اولیه مطابقت نداشته باشد، چرا فرآیند لغو سرویس و استرداد وجه برای کاربران روشن و در دسترس نیست؟ آیا نباید کاربران پیش از خرید، تصویر شفافی از آنچه دریافت می‌کنند داشته باشند؟

دسترسی به اینترنت، به‌ویژه در روزگاری که بخش مهمی از زندگی، آموزش، کسب‌وکار و ارتباطات مردم به آن وابسته است، نباید به تجربه‌ای مبهم، پرهزینه و غیرقابل پیش‌بینی تبدیل شود. شفاف‌سازی درباره نحوه ارائه «اینترنت پرو»، حدود واقعی دسترسی، مبنای قیمت‌گذاری و حقوق کاربران، نه یک مطالبه سیاسی، بلکه حقی طبیعی برای شهروندان و مصرف‌کنندگان است.

وقتی کاربر برای دسترسی محدود، مبلغی در حدود ۲.۵ میلیون تومان پرداخت می‌کند اما همچنان برای بسیاری از خدمات اینترنتی نیازمند فیلترشکن است، این سؤال بی‌پاسخ باقی می‌ماند: دقیقاً چه چیزی به مردم فروخته می‌شود؟؟؟؟

انتهای پیام